Reuníronse os primoxénitos da aldea,
serios os rostros, nos corazóns triste esperanza
dúbidas na voz prudente, medo nas caladas.
Simularon ignorancia frente á mar que quebra
os fillos enviados coa fe dos poetas,
depositarios da anterga xénese africana
incontible alento vital da única raza
a dos homes, escrita na lingua sen diferenzas
a do códice do adn da supervivencia.
El, elexido, arriscará pola tribu a vida
na construcción do épico Grial do futuro.
Mais nunca chegará á Terra descoñecida,
antes escoitará morrer, mudas, ás amigas
no ataúde: a nena, a mai. No verán dos cayucos.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario