Cravada a subela contra o Faro
camiña baixo a brétema o Demo.
Revira Estabañón co bico da Ira.
Escurece o día sementando o Medo.
Bebe salgada a escuma Ártabra
ata acadar o outeiro de Breamo.
Detense a escoitar o nado de Ledán.
Na terra dos Andrade dorme o Galo.
Alíase o Diaño co bafo de Tifón.
A morte visita os ollos de Minla.
No Torreón xúralle Eternidade:
un último bico na meixela Lívida.
Coa promesa da alma agarrada á Gorxa
constrúe silandeiro o Pontífice Negro.
Brinca Minla sobre a Desesperanza
do arco inacabado na Ponte do Demo.
Os cavorcos do Eume ecoan a Lenda:
Rota a avinza da noite de Marusía,
vive a fermosa Minla no anxo de Pedra
leal sobre o brasón, de costas á Ría.
.
.
No hay comentarios:
Publicar un comentario